Στο Νιχώρι, στον Βόσπορο

Κάθομαι στο μαρμάρινο πεζούλι του ξεροπήγαδου, στη μέση ενός ξεχασμένου κήπου, στο κάποτε ελληνικότατο Νιχώρι, με το βλέμμα καρφωμένο στα βαθυγάλανα νερά — η θάλασσα ήσυχη, ελαφρώς κυματιστή, καΐκια, καραβάκια, ψαρόκαικα, τάνκερ πάνε κι έρχονται· κι εγώ σκέφτομαι πόσο καθοριστική υπήρξε στη ζωή μου η θάλασσα.

Στην Πόλη κάποτε έφτανε να βγεις στο μπαλκόνι του σπιτιού ή να στρίψεις σε κάποια γωνία του δρόμου για να δεις τον Κεράτιο, την Προποντίδα, τα νησιά ή τον Βόσπορο. Πόση νοσταλγία και τρυφερότητα περιέχουν οι εικόνες και οι μνήμες του τόπου όπου γεννήθηκα και κουβαλάω μέσα μου…

Από το ημερολόγιο πεδίου